Βόλτα στο πάρκο. Κυρία πετάει σε κάδο τις ακαθαρσίες του κατοικίδίου της. Αλλά… κατοικίδιο δεν υπάρχει κοντά της. Κοιτάζω παραδίπλα. Μερικά μέτρα πιο πέρα, βλέπω: τον σύζυγο, να κρατά το κατοικίδιο από το λουράκι στο ένα χέρι, και την σακούλα με το ψωμί στο άλλο. Συμμετοχικός, σωστά;; Γιατί τη ‘χαμαλοδουλειά’ όμως, για μια ακόμη φορά, την κάνει η γυναίκα;

Τι μου θύμισες τώρα… Το έχω ζήσει. Έχω υπάρξει, εκείνη ακριβώς η γυναίκα. Που ήταν πάντα εκεί, πρόθυμη να φροντίσει και να αναλάβει. Ότι χρειαζόταν. Ότι περίσσευε.

Δεν τα βάζω με τους άνδρες. Οι ευθύνες αμοιβαίες. Έτσι μας έμαθαν όλους εμάς, τους παλιότερους: ο άντρας αρχηγός, η γυναίκα… πολυεργαλείο. Πρόθυμη και χρήσιμη. Για ότι της αναθέτουν. Έχοντας μάθει να αγαπιέται μόνο όταν προσφέρει. Και να αμοίβεται με ψίχουλα.

Υπάρχει μια μικρή λεπτομέρεια όμως, που δεν μου την είχε πει ποτέ κανείς: το να είσαι εκείνη που μαζεύεις την ακαθαρσία από το πάτωμα πάντα, σε κρατάει εκεί. Χαμηλά. Και τον άλλον από πάνω σου, να σε ελέγχει και να σε διατάζει. Είναι δύσκολο να βγούμε από τους ρόλους, να σηκώσουμε ανάστημα, να διεκδικήσουμε να κρατάμε εμείς το λουράκι και το ψωμί, και ο σύζυγος να αναλάβει τα υπόλοιπα. Όταν κάτι είναι παγιωμένο σαν συμπεριφορά για χρόνια και πάμε να το αλλάξουμε, θα εγείρει αντιδράσεις. Γιατί δεν είναι η στιγμή μόνο. Είναι το τι η πράξη αυτή συμβολίζει: την αρχή του ντόμινο. Πέφτει το πρώτο τουβλάκι, κι ύστερα ο πύργος καταρρέει.

Πάντοτε ο άλλος θα χαίρεται όταν τον (εξ)υπηρετείς. Αλλά αν παραμένεις στο σίγουρο και το ασφαλές, ποτέ δεν θα έχεις ότι πραγματικά αξίζεις. Γιατί δεν θα το έχεις ‘κερδίσει’ εσύ, με την αξία σου. Όχι γιατί δεν αξίζεις. Αλλά γιατί έχεις μάθει να συμβιβάζεσαι με το πιστεύω, πως η αξία σου είναι μικρή. Να θεωρείς ευτυχία ένα γεμάτο ψυγείο και μια συνδρομή στην τηλεόραση, όταν στην πραγματικότητα η δύναμή σου είναι να δημιουργήσεις το σπίτι που φιλοξενεί το ψυγείο και την τηλεόραση (κι αυτό μόνο για αρχή). Με εσένα μέσα, ήρεμη επιτέλους, για να φτιάξεις για σένα τη ζωή που θέλεις. Ο σύζυγος, αν το επιλέξει, μπορεί να παραμείνει. Αλλά με ίσους όρους πια. Αν του αρέσει.

Μη φοβάσαι το φόβο. Τίποτα δεν έρχεται εύκολα, εκτός από ένα μόνο πράγμα. Το τέλος. Αυτό μας πλησιάζει αμείλικτο, και δεν θα μας ρωτήσει τι επιλέγουμε. Όταν είναι η ώρα μας, θα είναι, δεν θα υπάρχει επιλογή. Τα χρόνια δεν θα γυρίσουν πίσω, ούτε και όσα δεν ζήσαμε. Διάλεξε, τώρα που μπορείς. Πάλεψε για τα δικά σου ‘θέλω’. Κι όχι για τα ‘θέλω’ των άλλων.

Ζήσε τη ζωή ΣΟΥ. Και ξεκίνα, όχι αύριο.

Σήμερα.

Λέγοντας μια απλή φράση:

“Δεν θέλω αυτό για μένα”.