Τι κι αν είσαι τελειομανής, τι κι αν δεν είσαι; Το νόημα είναι ότι κάνεις, να το κάνεις με αγάπη. Όπου κι αν βρίσκεσαι, όποιον κι αν έχεις ή δεν έχεις κοντά σου, σε οτιδήποτε κάνεις, μπορείς να βάζεις αγάπη. Κι αυτό, πίστεψέ με, είναι αρκετό από μόνο του.

Ξέρεις τι σε μαθαίνει η ζωγραφική αν επιμείνεις; Να μην τα παρατάς. Το ίδιο κι ο αθλητισμός. Το ίδιο κι η ζωή η ίδια, αν αφεθείς να την αγαπήσεις. Στην αρχή, οτιδήποτε καταπιαστείς να μάθεις να κάνεις, θα το κάνεις άτσαλα, βιαστικά. Όσο όμως συνεχίζεις, τόσο προοδεύεις. Θυμάσαι κάποτε που ήσουν μωρό; Ήξερες να περπατάς; Το έμαθες και δεν το ξέχασες πια για όλη την υπόλοιπη ζωή σου. Φαντάζεσαι αν δεν είχες ξεκινήσει; Μπορείς να σκεφτείς σε πόσα μέρη δεν θα είχες πάει;

Να τι σκέφτομαι να σου πω λοιπόν απόψε το βράδυ. Για μια φορά ακόμα, κι εσύ κι εγώ, ας μην αφεθούμε να χαθούμε. Ας μείνουμε λίγο στην ησυχία, εκείνη που μας φέρνει ανία και μελαγχολία, κι ας αφήσουμε στην άκρη την τηλεόραση και το κινητό. Ας σκεφτούμε κάτι που μπορούμε να το φτιάξουμε με τα χέρια. Για ποιον; Μα, για εμάς. Η ομορφιά και η ευτυχία δεν κρύβονται σε μια ακόμα αγορά, αλλά μέσα μας. Όταν δημιουργείς, νιώθεις ικανός. Όταν από το τίποτα ξαφνικά υπάρξει κάτι, έχεις αυτόματα γίνει σημαντικός. Κι όσο πιο σημαντικός και παραγωγικός γίνεσαι, τόσο μεγαλύτερο αντίκτυπο έχεις. Τόσο πιο πολύ βοηθάς.

Είτε έχεις παιδιά είτε τα παιδιά σου είναι ο κόσμος όλος, έχεις, έχω, έχουμε, και δύναμη και υποχρέωση. Να αφήσουμε ότι αγγίξουμε, λίγο, τόσο δα πιο όμορφο.

Ξεκίνα να προσπαθείς, αν δεν το έχεις κάνει ήδη. Αν έχεις αρχίσει, συνέχισε. Κι αν πάλι, λίγο μετά από κάθε αρχή συναντάς την απογοήτευση, ξέρω πολύ καλά πώς είναι. Δύσκολο. Αλλά δεν πειράζει. Πάντοτε για να φτάσουμε στα πιο μεγάλα, πρέπει να ξεκινάμε από τα μικρά. Και μόνο να μην σταματάμε να προχωράμε. Τόσο απλά.