Οι στιγμές που μαζευόμαστε και φτιάχνουμε πράγματα με παρέα, είναι πραγματικό δώρο. Πριν χρόνια ό,τι δημιουργούσα, γινόταν μέσα σε 4 τοίχους, με συντροφιά μου ένα τραγούδι ή μια σειρά. Έφτιαχνα ακούγοντας, και πάντοτε μόνη. Μέχρι που κάποτε κάτι που θέλησα να μάθω να φτιάχνω, με παρακίνησε να βγω από το καβούκι μου και να βρεθώ σε μια αίθουσα μαζί με άλλους συν-δημιουργούς. Ντρεπόμουν και δεν έλεγα λέξη τον πρώτο καιρό, αλλά μου άρεσε η αλλαγή και η παρέα. Σταδιακά, το άγνωστο έγινε γνώριμο, και ο καινούργιος χώρος, σπίτι μου.

Είμαστε κάπως έτσι εμείς οι εσωστρεφείς, καλλιτεχνικές φυσιογνωμίες. Για πολλούς είμαστε ιδιόρρυθμοι, δείχνουμε λίγο απόμακροι και κάποιες φορές μας περνούν για σνομπ. Όμως πίσω από ένα στόμα που σωπαίνει, πολλές φορές βρίσκεται ένα μυαλό που απλά σκέφτεται πολύ. Που έχει μάθει να επιβιώνει σε έναν κόσμο όπου νιώθει ότι δεν ανήκει. Ο κόσμος μας όμως, δεν αποτελείται μόνο από εξωστρεφείς ανθρώπους με δυνατές απόψεις και φωνές. Έχει μέσα του μικρά και ήσυχα διαμάντια, που γίνονται πολύτιμοι φίλοι. Που όταν καταφέρουν και βρεθούν κοντά το ένα στο άλλο και μοιραστούν ιστορίες κι εμπειρίες, συνδέονται με έναν τρόπο μοναδικό.

Παρόλο που τα χρόνια πέρασαν, η συνήθεια παρέμεινε, κι από μαθητευόμενη έγινα δασκάλα. Είτε στη μία, είτε στην άλλη πλευρά όμως, εκείνα τα απογεύματα ή τα πρωινά που βρισκόμουν και βρίσκομαι στο μάθημα, ένιωθα και νιώθω σαν μικρό παιδί. Αλλά και σαν μια ενήλικη, που κάπου ανήκει τελικά.

Η τέχνη το έχει αυτό. Ενώνει τους ανθρώπους, όπως ένα καλό φαγητό.

Κι όταν μαζευόμαστε, αυτό με το οποίο φεύγουμε, δεν είναι μόνο το αντικείμενο ή το έργο που έχουμε φτιάξει. Είναι τα χαμόγελα, τα μοιράσματα, η ζεστασιά. Και η ανακούφιση ότι είναι όμορφο τελικά να είσαι άνθρωπος ανάμεσα σε ανθρώπους, και να δημιουργείς εσύ τις στιγμές σου ྀི.

Να σε προσέχεις, και να σε αγαπάς ⊹₊⟡⋆⟡₊⊹.